The Crystal Method - Divided By Night (Tiny E, 2009)

Big Beat denildiğinde akla gelen ilk isimlerden biri The Crystal Method. Ken Jordan ve Scott Kirkland adlı iki Los Angeles’lı aslında kendileri. Her zaman enerji ve eğlence yüklü bir türde bu kadar tanınmalarının sebebini anlamak pek de zor olmasa gerek. Ama işin ilginç tarafı İngilizler tarafından hakim olunan bu türde başarılı olabilen ve hatta adını akıllara kazıtabilen tek Amerikalı isim olmaları. 1992′den beri tabii.

Hani daha yeni Freeland’in albümünü inceledikten sonra bu albümün üzerine gelmesi gerçekten çok güzel oldu. Aslında albüm Freeland’in Cope’undan önce çıktı ama ne yapalım bazen aksamalar oluyor. Ama gelelim hemen albüme. İlk dinlediğimden beri vurulduğum birçok çalışma var. Genelinde çok güçlü. 5 yıllık aradan sonra daha hafif de geri dönemezlerdi herhalde.

Aslında albümü açan ve adını veren çalışma “Divided By Night” albümün standartlarında yumuşacık kalıyor. Big Beat evet ama hani sakin, eli yüzü düzgün iyi aile çocuğu misali kendileri. Arkasından gitar destekli “Dirty Thirty” geliyor Peter Hook’un da katkılarıyla. Hey maşallah. Siz o girişe aldırmayın, daha sizleri neler bekliyor dercesine bir ünlem koyuyor albüme. Ve kesinlikle sözünü tutuyor. Bu arada parçanın gitar melodisi genel yapısına çok güzel uymuş.

Matisyahu vokalli “Drown In The Now” yıkıyor geçiyor ortalığı tabiri caizse. Big Beat, evet. İlk parçayla yan yana koyalım bir de. İyi aile çocuğu ve mahallenin yaramaz bıçkın delikanlısı karşı karşıya. Hiç şansı yok sünepenin. Matisyahu da vokalde parçanın gücüne hazırlıyor bizleri. Rap’in haricinde bir ara “eeee ooo eeoeo” modu oh oh yandan deme hissi doğuruyor bende. Onu es geçiyorum. Derken vitesi hafif düşürüyor gibi yapıyoruz Justin Wakefield vokalli “Kling To The Wreckage” ile. Indie Rock vokali yapar bir havası var Justin’in. Parça da aslında vokalin olduğu bölümlerde ona uyuyor. Ama müziğin tek başına kaldığı noktalarda aksak ritmin de etkisiyle güçleniyor. “Smile?” geldiğinde ise agresifleşiyoruz doğrudan. Vokal yok ve eksikliğini hissettirmiyor. Parça çok güçlü ve bir o kadar da güzel. Bir ara eski Kanzleramt’ın Detroit Techno’su yorumlamasına benzer bir alt melodi geliyor. Parça her haliyle zevk veriyor.

Electro etkinliğindeki “Sine Language” ise kesinlikle albüme renk katmış. Elbette parça bir noktadan sonra yine Big Beat’e dönüyor. Ama içindeki gevşek Rap sempatikleştiriyor. Amerika’da bu parçaya bayılırlar orası kesin. Çeşitlemelerle devam ederken şimdi de Techno kökenlerimize doğrudan iniyoruz. Hem de taa Underworld’e kadar geriliyoruz. “Double Down Under” bu şekilde başlıyor işte. Ha sonradan bu da Big Beat’e dönüyor ve muhteşem bir hal alıyor ama başındaki gibi devam etse de aynı zevki verirdi. Hani iki tane güzel parçadan bir tane çıkarmışlar gibi. Millet yazmakta zorlanırken bunlardaki bolluğu anlamak da zor.

Technovari girişleri sevmiş olacaklar ki “Come Back Clean”‘de de zamanının Felix Da Housecat’i benzeri bir yapı ve vokalle başlıyorlar. Ama bu sefer parça boyunca efendi gibi takılıp Big Beat’e dönmemişler. Şaşırdım. Bundan sonra 2 parçalık bir sıradan parça arası verip yine Peter Hook vokalli “Blunts & Robots”‘a geliyoruz. Burada güç geri planda kalmış durumda. Big Beat ihtişamsız ama melodik açıdan daha güçlü. Vuruşlarda da biraz otantik hava var. Daha farklı bir yaklaşım orası kesin. Mieko’nun vokal yaptığı “Falling Hard”‘la ise vites iyice düşüyor, hatta Trip Hop’un kapılarına dayanıyor. Açıkçası The Crystal Method’ın en etkili olduğu dallardan biri olmadığı için de sırıtmış. Ama albümün genelindeki güzelliğe ve eğlenceye kesinlikle gölge düşürmesin. İlk dinlediğimden beri hala elimden bırakamıyorum. 5 yıl verimli geçmiş anlaşılan.

MP3: The Crystal Method Ft Peter Hook - Dirty Thirty

MP3: The Crystal Method - Smile?

The Crystal Method
The Crystal Method @ MySpace
Satın Al

Leave a Reply