Devendra Banhart - What Will We Be (Warner, 2009)

Folk’un yeni yüzlerinden birisi Devendra Banhart. Ama bir o kadar da farklı yüzlerinden diyebilirim. Eskiden incelemiş olduğum “Smokey Rolls Down Thunder Canyon”‘da olduğu gibi World Folk yapıyor diyebilirim. Buna rağmen ağırlıklı olarak Amerika’da çok ciddi bir takipçi kitlesi var. Diğer bölgelerde bence hakettiği ilgiyi görmüyor.

Bir önceki albümünde olduğu gibi yine aynı sanatçılarla çalışmış bu yeni albümü için de. Sonuç bazı noktalarda benzer. Bana göre açıkça gelişen iki nokta var. Bunlardan ilki Devendra’nın haleti ruhiyesi. Bu albümde çok daha olumlu ve hatta neşeli bir şekilde karşımıza çıkıyor. Bunun yanında vokal tecrübesi de kendini bir hayli ortaya koyuyor. Nağmelerine bittim tüm albüm boyunca.

Albümün geneline baktığımda Kaliforniya’da bir hayli zaman geçirmiş hissiyatı yarattı bende (Sonradan öğrendim, Kuzey Kaliforniya’da kaydedilmiş). “Angelika”‘nın İspanyolca bölümünün bunda ufak da bir etkisi var elbette ama hava olarak Beach Boys’un mantalitesinden çok da uzak değil. Sahil müziği havası yaratıyor ve güneşi albümün neredeyse tamamında yüzümüzde hissedebiliyoruz.

Vokal demişken. “Can’t Help But Smiling”, “Angelika” ve özellikle de “Chin Chin & Muck Muck”‘da yeteneklerini çok açık bir şekilde ortaya koyuyor paşam. Büyük bir zevkle dinliyorum. “Can’t Help But Smiling” ile açılıyor albüm zaten ve böyle güzel bir parça gerçekten dinleyeni içine alıp çekiyor. Aslında albüme bu adını verebilirdi de genel yapı itibariyle. Ağır aksak yürüyen at nalı sesi misali bir yapıda ilerleyen parça üzerindeki yapının kattığı minik melodiler ve vokal yapısıyla mutluluk ve huzur veriyor tam anlamıyla. Aslında aynı havayı “Baby”‘de de yakalamış kendisi sadece farklı enstrümanlar kullanarak.

Albümde klasik Country’ye en çok yaklaşan parça herhalde “Goin’ Back”‘tir. Slide gitar’ın da yarattığı ortama ayak uyduran vokal bize bu noktayı işaret ediyor. Bununla birlikte “First Song For B” ve “Last Song For B” albümde melankolinin eksik olmadığını kanıtlamak için iliştirilmiş. Her ne kadar bu parçaların hikayesini bilmesem de içlerindeki karamsar hava yaşanmışlıkların ağırlığını taşıyor. Tabii bunları dengelemek istercesine tüm albümden hareketliliği ve neşesiyle sıyrılan bir de “16th & Valencia Roxy Music” var onları birazdan takip eden. Bu da yetmeyince Jim Morrison’cılığa oynadığı, bunda da gayet başarılı bir iş çıkardığı “Rats” var ve açıkçası Folk Rock’a adım atıyor bu çalışmada. Daha önce de girmişti Jim Morrison’ın alanına ve bunu tekrarlaması, gelecekte de karşımıza buna benzer şeylerle çıkabileceği anlamına geliyor. Zevkle dinlemekten başka çare de yok.

MP3: Devendra Banhart - Can’t Help But Smiling

MP3: Devendra Banhart - Rats

Devendra Banhart
Devendra Banhart @ MySpace
Satın Al

Devendra Banhart - Smokey Rolls Down Thunder Canyon’ın incelemesi

Leave a Reply