The Juan MacLean - The Future Will Come (DFA, 2009)

John MacLean’in sahne adı Juan MacLean. Zaten çoğumuz da bu isimle tanıyoruz onu. Müzik hayatına Indie Electro-Punk grubu “Six Finger Satellite” ile başlayan, daha sonradan gruptan ayrılarak tek başına prodüksiyon hayatına dalan MacLean kısa bir süre sonra DFA Records’ın, daha doğrusu onu ileride kuracak olan James Murphy’nin (Aka LCD Soundsystem) dikkatini çekiyor. Yaptığı müziğin James Murphy’nin kafasındaki DFA Records/Dance Punk yapısına uygunluğu sebebiyle de kısa sürede kaynaşıyorlar.

Bu birliktelik öncelikle başarılı gittiyse de daha sonradan devamı gelemedi ve Murphy gidip DFA Records’ı kurdu, LCD Soundsystem projesini geliştirdi, MacLean ise üniversiteyi bitirip İngilizce öğretmeni oldu. Murphy’nin baskıları sayesinde MacLean müziğe geri döndü, modernleşen cihazlara alıştı ve 2005 yılında ilk albümü “Less Than Human”’ı çıkardı. Bu dönem Dance Punk’ın yükselişe geçtiği bir dönem olduğundan büyük bir ilgi geldi albüme ve John MacLean bu noktadan sonra hayatlarımızda yeni dans müziğinin özel isimlerinden Juan MacLean olarak kazındı.

Juan MacLean projesi 2. albümüyle 21 Nisan 2009’da karşımıza yeniden çıktı. Bu albümde değişmeyen tek şey halihazırda artık iyice yükselmiş ve dünyada birçok eğlence merkezinde çalınan Dance Punk ve Post Punk Electro Rock anlayışı. Elbette MacLean’in geçmişi ve tek kişi olması sebebiyle ikinci türe çok fazla girmiyor. Fakat ufak tefek bakışlar da atıyor albüm boyunca.

“The Future Will Come” ilk albümde olduğu gibi bazı sanatçıların katkısına yine kapısını ardına kadar açmış bir albüm. İşin prodüksiyon ayağında James Murphy yine yardımcı aktör rolünde. Nancy Wang ise vokalde katkısını esirgememiş. Tabii böyle isimler birleşince de ortaya öyle ya da böyle güzel bir sonuç çıkıyor.

Albüm Space Pop ve Post Disco karşımı “The Simple Life” ile başlıyor. Parçanın uzunluğu sebebiyle vokalsiz başlıyor ve 4 dakika boyunca yeni Disco anlayışıyla bizi başbaşa bırakıyor ta ki Nancy Wang sahneye çıkana kadar. O arada fonda devam eden melodi çok yakışıyor. Daha sonra giren Disco melodisi ise zamanının Hot Banana plak şirketinin yayınladığı Italo-Disco çalışmaları andırıyor. Bu geçmişin ve günümüzün karışımları albüm boyunca karşımıza çıkacak.

İkinci çalışma “The Future Will Come” başladığında ise James Murphy eli değdiğine yemin edilebilir gönül rahatığıyla. Fakat burada LCD Soundsystem çalışması demememizin tek sebebi parçanın ağırkanlı yapısı ve Punk yapısının yanında Disco’ya göz kırpması. Evet, LCD Soundsystem’a oranla genel dinleyiciye daha yatkın kesinlikle. “One Day” ile Italo-Disco’ya aynen geri dönüş yapıyoruz. Vokal yapıları, parçanın basit ama dikkat çekici yapısı da buna tamamen uygun. “A New Bot” ise MacLean’in Electro-Disco kültürüyle büyüdüğünü gözler önüne seriyor. Aksak ritmler, melodinin yapısı tamamen eskiden kalma. Fakat genele baktığımızda bugün yapıldığı ve modern anlayış apaçık. Albümün 2. uzun parçası “Tonight”’ta da yine girizgah uzun tutulmuş. Bir nebze Jazzy Disco House yapısı var eğer illa açıklamak için türlendireceksek. Vokalde yine Nancy Wang, ona destek veren ise Alex Frankel. Parça ağır ağır ilerliyor düzenli bir melodi ve vokalin eşliğinde.

“No Time” ile Electro Disco’ya aynen geri dönülüyor. Hatta Acid House desteği de esirgenmemiş. Minik minik dans etmek için gayet uygun bir çalışma. Miss Kittin’in gelmek istediği noktayı işaret ediyor çalışma. Yine kendini unutturmadan Dance Punk’a geri dönülüyor “Accusations” ile. Aslında bu parçalar albümü ve Juan MacLean’i tanımlıyor demek doğru olur. Çok güzel ve yerinde olmuş. Bas gitarın desteği ise yadsınmamalı. “The Station”, “A New Bot”’la başlayan ve bir nebze “No Time” ile devam eden bakış açısını devam ettiriyor. Klavye melodisi ise vokallerin şirinliğine meydan okuyor kendi sempatikliğiyle. Aslında türler bazında parçalar ayrıştırıldığında çok değişik bir senaryo ortaya çıkabilir albüm açısından.

Tüm bu modern minimal eğlence yapısından sonra nazar boncuğu misali depresif “Human Disaster” çıkıyor karşımıza. Açıkçası anlamlandırmak bir yana, nazar boncuğundan başka hiçbir betimleme getirme şansı bırakmıyor. Richard Davis’in herhangi bir parçasından vuruş ve romantizmin çıkartılmış hali bu. “Happy House” ise albümü layık olduğu şekilde bitirmeye and içmiş bir modda başlıyor. Çok yaşasın Disco! El çırpma efektinin yanında ona eşzamanlı bas gitar ve bateri zevk veriyor. Klavye girdiğinde ise şölen başlıyor. DJ Rolando mu acaba klavyede diye düşündürüyor. Ama akla başka birşey gelmeden Nancy Wang sahneye çıkıyor ve mükemmel şekilde bitiriyor albümü. Dans etmek sadece dağıtarak olmaz, böyle büyük bir zevkle dinleyerek de olur.

MP3: The Juan MacLean - The Simple Life

MP3: The Juan MacLean - No Time

The Juan MacLean
The Juan MacLean @ MySpace
Satın Al

Leave a Reply